Op de eerste ochtend vroeg onze zoon of hij zijn telefoon terug mocht. Op de derde vroeg hij of we eerder konden opstaan, omdat de gids had gezegd dat de leeuwen dan nog aan het jagen waren. Ergens tussen die twee momenten is er iets gekanteld.
We hadden vooraf getwijfeld over de leeftijd. Negen en twaalf, is dat niet te jong voor lange dagen in een auto? Angel had door de telefoon gezegd dat we ons daar geen zorgen over hoefden te maken, zolang we maar korte etappes zouden rijden en genoeg tijd voor het zwembad inplanden. Dat bleek precies te kloppen.
De eerste ochtend in Tarangire
Om zes uur stonden we bij de poort. Nog geen ander voertuig te zien. Onze gids Emmanuel zette de motor uit en zei dat we even moesten luisteren. Wat volgde was tien minuten stilte waarin je alleen vogels hoorde, en daarna het geluid van olifanten die takken braken, ergens links van ons in het dal.
Mama, ik hoef mijn telefoon niet meer. Er gebeurt hier gewoon steeds iets.
Sem, 9 jaar — op dag vier
Wat we anders zouden doen
Eén ding: we hadden een nacht langer in de Serengeti moeten blijven. Niet omdat we iets gemist hebben, maar omdat je daar pas op de derde dag begint te zien in plaats van te kijken. De rest van de route zouden we precies zo weer doen.
- Neem een verrekijker per persoon mee, niet één voor het hele gezin
- Boek de ballonvaart vooraf — ter plaatse was hij vol
- Laat de kinderen zelf een dier kiezen om op te letten
